W bliskości humanizm przejawia się w zdolności widzenia partnera jako osobnego człowieka z własną historią, a nie funkcji ("zapewnia", "opiekuje się", "wspiera"). Humanista pyta, jak partner jest zmęczony, a nie tylko czy zrobił sprawunki. Jednocześnie ważne, by szacunek nie zamienił się w pełne rozpłynięcie: humanizm w parze to dwie godności obok siebie, a nie jedna kosztem drugiej.

• •Co najmniej raz dziennie zadaj partnerowi pytanie o jego stan wewnętrzny, nie tylko o sprawy domowe
• •W konflikcie najpierw powiedz, co rozumiesz w stanowisku drugiej strony, dopiero potem oponuj
• •Pilnuj, żeby szacunek był wzajemny: humanizm nie działa w parze, gdzie jedno daje, a drugie tylko bierze

W pracy humanizm to nie miękkość ani brak wymagań. Chodzi o sposób, w jaki przydzielasz zadania, dajesz informację zwrotną i podejmujesz decyzje o ludziach. Humanistyczny szef potrafi zwolnić, ale zrobi to z szacunkiem i z wyprzedzeniem. Może odmówić awansu, ale wyjaśni, co trzeba zmienić. W jego zespole ludzie zostają długo i pracują chętnie, nie ze strachu, lecz z zaufania.

• •W informacji zwrotnej oddziel zachowanie od osoby: "popełniłeś błąd w zadaniu", a nie "jesteś nieodpowiedzialny"
• •Przy zwolnieniach i przeniesieniach najpierw rozmowa w cztery oczy, a dopiero potem pisma i polecenia, nie odwrotnie
• •Nie rób z podwładnego obiektu żartów na wspólnym czacie, nawet jeżeli faktycznie się pomylił