Başlangıçta idealleştirme ("sen o kişisin"), ardından kronik değersizleştirme. Başarıların sahiplenilir ya da küçültülür. Ona yönelik olmayan herhangi bir ilgi kıskançlık ya da öfke yaratır.

Çocuk kendisinin uzantısı olarak görülür. Övgü yalnızca ebeveynin biricikliğini vurgulayan şeyler için. Duygusal şantaj: "senin için yaptığım onca şeyden sonra".

Ergen ya da yetişkin çocuk özel statü talep eder, "hayır" sözünü kaldıramaz ve başarısızlıklarda anne-babayı suçlar. Her sınır ihanet olarak algılanır.

Başkalarının fikrini sahiplenir, kuliste rakipleri itibarsızlaştırır. Yönetimle son derece kibar, astlarına karşı küçümseyici. Her uyarıyı kişisel saldırıya çevirir.

Ekip sonuca değil onun egosuna çalışır. Övgü herkesin önünde, azar baş başayken. Başarıları kendine, başarısızlıkları astlara mal eder. Her girişim onun dahi görünme arzusuna hizmet etmelidir.