Jaki kot do mnie pasuje: test na rasę kota według stylu życia

Kot abisyński zawdzięcza nazwę Abisynii, czyli dzisiejszej Etiopii, ale współczesną rasę wyhodowano w Wielkiej Brytanii w XIX wieku. Jego znakiem rozpoznawczym jest tykowana sierść: każdy włos ma kilka pasków koloru, dzięki czemu futro mieni się w świetle. Koty abisyńskie uchodzą za jedną z najstarszych ras i przypominają koty z egipskich malowideł.

Norweski kot leśny przez stulecia żył w lasach i na farmach Norwegii, pojawia się nawet w nordyckich legendach. Gęsta, podwójna sierść z bujną kryzą chroniła go przed surowymi zimami. Ten kot potrafi schodzić z drzewa głową w dół i uchodzi za narodowego kota Norwegii.

Amerykański krótkowłosy wywodzi się od kotów, które przypłynęły z pierwszymi osadnikami do Ameryki i chroniły zapasy przed gryzoniami. To solidna rasa o okrągłym pyszczku i gęstej sierści, a jej najbardziej rozpoznawalne umaszczenie to srebrny pręgowany klasyczny (silver classic tabby). Od dawna jest ulubieńcem w USA i Japonii.

Wokół świętego kota birmańskiego narosła legenda o kotach ze świątyń Birmy, ale jako rasa powstał we Francji w latach 20. XX wieku. To kot w umaszczeniu colorpoint, z niebieskimi oczami i obowiązkowymi białymi „rękawiczkami” na wszystkich czterech łapach. Sierść jest półdługa i jedwabista.

Munchkin pojawił się w 1983 roku w Luizjanie, kiedy nauczycielka znalazła krótkonogą kotkę. Nazwa rasy pochodzi od małych ludzików z Krainy Oz. Krótkie łapy nie przeszkadzają munchkinom szybko biegać, a ich sierść bywa krótka lub półdługa.

Orientalny krótkowłosy powstał w Wielkiej Brytanii i USA w połowie XX wieku na bazie kota syjamskiego. Ma to samo gibkie ciało i duże uszy, ale występuje w najróżniejszych kolorach, a oczy ma zwykle zielone. Rasa liczy setki odmian barwnych.

Kot burmski wywodzi się od kotki o imieniu Wong Mau, przywiezionej z Birmy do USA w 1930 roku. To umięśniony kot o krótkiej, satynowej sierści, a klasyczne umaszczenie to sobolowe (sable). Solidne ciało ukryte pod eleganckim wyglądem przyniosło mu przydomek „cegła owinięta w jedwab”.

Cornish rex pojawił się w 1950 roku w Kornwalii w Anglii, gdy kotka z farmy urodziła kędzierzawe kocię. Sierść tej rasy składa się wyłącznie z podszerstka i układa się w równe fale. Wygięty grzbiet i długie łapy upodabniają cornisha do charta.

Rasę savannah wyhodowano w USA: pierwsze kocię afrykańskiego serwala i kota domowego urodziło się w 1986 roku. Rasa słynie z długich nóg, dużych uszu i cętkowanej sierści o dzikim wyglądzie. Pokolenia oznacza się literą F, a im dalej od serwala, tym spokojniejszy temperament.

Angora turecka to jedna z najstarszych ras, wywodząca się z okolic Ankary. Aby ją zachować, zoo w Ankarze od XX wieku prowadzi program hodowli białych angor, często o różnobarwnych oczach. To elegancki kot o długiej, jedwabistej sierści i ogonie jak pióropusz.

Kot himalajski powstał w USA i Wielkiej Brytanii między latami 30. a 50. XX wieku z krzyżówek persów z kotami syjamskimi. Po persie odziedziczył długą sierść i okrągły pyszczek, a po kocie syjamskim umaszczenie colorpoint i niebieskie oczy. Niektóre organizacje felinologiczne traktują go jako odmianę kota perskiego.

Egipski mau uchodzi za jedną z nielicznych ras naturalnie cętkowanych, a jego przodkowie przypominają koty ze starożytnych malowideł egipskich. Rasa dotarła do USA w 1956 roku. Mau rozpoznaje się po srebrnej lub brązowej cętkowanej sierści, liniach wokół oczu przypominających kreskę tuszu i agrestowozielonych oczach.

Kot tonkijski powstał w Kanadzie i USA w latach 60. XX wieku z krzyżówek kotów syjamskich i burmskich. Jego najbardziej rozpoznawalne umaszczenie nazywa się mink, a koty w tym kolorze mają akwamarynowe oczy. Budowa ciała jest średnia i umięśniona, bez skrajności żadnej z ras rodzicielskich.

Kot somalijski to półdługowłosa odmiana kota abisyńskiego, wyhodowana w USA i Kanadzie w latach 60. i 70. XX wieku. Puszysty ogon i rudawa, tykowana sierść przyniosły mu przydomek „kot lis”. Każdy włos ma kilka pasków koloru, tak jak u kota abisyńskiego.

Kot balijski pojawił się w USA w latach 40. i 50. XX wieku jako długowłosa odmiana kota syjamskiego. Nazwę zawdzięcza gracji, która przypomina balijskie tancerki. Ma ciało i umaszczenie colorpoint kota syjamskiego, a do tego jedwabistą półdługą sierść i ogon jak pióropusz.

Kartuz pochodzi z Francji, gdzie legendy łączą go z mnichami z zakonu kartuzów. To krępy kot o niebieskiej sierści przypominającej futro wydry i miedzianych lub pomarańczowych oczach. Ze względu na kształt pyszczka często nazywa się go „uśmiechniętym kotem”.

Selkirk rex pojawił się w 1987 roku w Montanie w USA, gdy w schronisku urodziło się kędzierzawe kocię. Gen kręconej sierści jest w tej rasie dominujący. Gęste loki i okrągły pyszczek sprawiają, że selkirk wygląda jak pluszowy miś.

Ocicat powstał w USA w 1964 roku z krzyżówki kotów abisyńskich i syjamskich, a później dołączono do niego amerykańskiego krótkowłosego. Nazwę zawdzięcza podobieństwu do dzikiego ocelota, choć rasa nie ma dzikich przodków. Ocicat jest umięśniony, z dużymi cętkami na krótkiej, satynowej sierści.

Turecki van pochodzi z okolic jeziora Van we wschodniej Turcji, gdzie od stuleci znano te koty jako zapalonych pływaków. Klasyczny wzór to białe ciało z kolorowymi łatami na głowie i kolorowy ogon. Rasa dotarła do Europy w latach 50. XX wieku.

Manx pochodzi z wyspy Man między Wielką Brytanią a Irlandią, gdzie koty bez ogona pojawiły się w wyniku naturalnej mutacji. Niektóre koty manx nie mają ogona wcale, inne mają krótki kikut. Tylne łapy są dłuższe od przednich, więc chód przypomina trochę kicanie królika.

American curl pojawił się w 1981 roku w Kalifornii, gdy pod drzwiami pewnej rodziny zjawiła się bezpańska kotka z uszami zawiniętymi do tyłu. Mutacja okazała się dominująca i nieszkodliwa. Dziś curle występują w dowolnym umaszczeniu, a ich znakiem rozpoznawczym są uszy wygięte jak sierp księżyca.

Japoński bobtail żyje w Japonii od wielu stuleci i uchodzi za pierwowzór maneki-neko, kota szczęścia z uniesioną łapką. Krótki ogon pompon jest u każdego kota inny. Najbardziej znane umaszczenie to trójkolorowe, w Japonii nazywane mi-ke.

Kot bombajski powstał w USA w latach 50. i 60. XX wieku z krzyżówek kotów burmskich z czarnymi kotami amerykańskimi krótkowłosymi. Celem była „mini pantera” i to się udało: lśniąca czarna sierść i miedziane oczy. Nazwa rasy nawiązuje do indyjskiego miasta i jego czarnych panter.

Ragamuffin powstał w USA w latach 90. XX wieku z ragdolli i innych kotów. Odziedziczył po ragdollu łagodność, ale dopuszcza każde umaszczenie, także bez znaczeń colorpoint. To duży kot o miękkiej półdługiej sierści i wyrazistych oczach.

Kurylski bobtail ukształtował się w sposób naturalny na Wyspach Kurylskich i Sachalinie w Rosji. To krzepki kot z krótkim, puszystym „pomponem” zamiast ogona i mocnymi tylnymi łapami. Kurylskie bobtaile słyną z łowienia ryb i miłości do wody, a rasę uznają międzynarodowe organizacje felinologiczne.

Sfinks doński pojawił się w 1987 roku w Rostowie nad Donem w Rosji, gdy uratowana przez Jelenę Kowaliową kotka zaczęła tracić sierść. Koty tej rasy bywają całkowicie łyse albo mają lekki, aksamitny meszek. Sfinksa dońskiego uznają międzynarodowe organizacje, w tym TICA i WCF.

Singapura pochodzi z Singapuru, a pierwsze koty tej rasy trafiły do USA w latach 70. XX wieku. To najmniejsza uznana rasa, z dużymi oczami i uszami. Krótka sierść jest tykowana jak u kota abisyńskiego, w ciepłym kolorze sepii.

Korat to jedna z najstarszych ras Tajlandii, opisana w dawnych tajskich wierszach o kotach. Srebrzystoniebieska sierść, pyszczek w kształcie serca i zielone oczy uczyniły go symbolem szczęścia: w Tajlandii korata daje się w prezencie ślubnym. Rasa jest rzadka, ale kochana w wielu krajach.